Η αδυναμία τους να αποδεχτούν την πραγματικότητα, καθώς και ότι δεν έχουν όλα τα παιδιά τις ίδιες δυνατότητες και ικανότητες ή ότι αδυνατούν να προσαρμοστούν σε αυτό που θεωρείται «σωστό», καθιστά τη σχέση με τα παιδιά ακόμα χειρότερη. Εξαιτίας των αντιδράσεων των γονέων τα παιδιά μεγαλοποιούν την όποια αδυναμία τους, αισθάνονται μειονεκτικά και η αυτοπεποίθηση τους μειώνεται.Στόχος είναι να βρεθούν τρόποι, ώστε τα παιδιά να συνειδητοποιήσουν τις αδυναμίες τους και να ενισχύσουν τα δυνατά τους σημεία. Για να επιτευχθεί αυτό και για να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, οφείλουν οι γονείς να τα δεχτούν όπως είναι, με τις ατέλειες τους. Πολλοί πιστεύουν ότι, επιμένοντας να ψέγουν τις ατέλειες των παιδιών τους, τα βοηθούν να βελτιωθούν. Στην πραγματικότητα, αυτή η αντιμετώπιση φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα.
Πώς νοιώθει κάποιος, αν του επισημαίνονται διαρκώς τα λάθη του; Θα αισθάνεται ότι υπάρχει κάτι καλό να τον χαρακτηρίζει; Η απάντηση είναι όχι. Η διαρκής υπενθύμιση των αδύνατων σημείων ενός ανθρώπου πετυχαίνει μόνο την υποσυνείδητη πεποίθηση ότι δεν έχει καμιά αξιοσημείωτη ικανότητα. Πώς θα ένοιωθε, από την άλλη, αν τον ενθαρρύναν τακτικά; Θα πίστευε ότι η οικογένεια και οι δάσκαλοι του τον εκτιμούν και τον θαυμάζουν.
Τα παιδιά δεν ενεργούν πάντα όπως θέλουν οι ενήλικοι. Είναι απαραίτητο να τους δοθεί το μήνυμα ότι εκτιμώνται ως άνθρωποι, άσχετα με την έκβαση των προσπαθειών τους. Εξαιρετικά σημαντικό είναι να γίνει κατανοητό ότι η ενθάρρυνση και η ενίσχυση της αυτοπεποίθησης τους δεν μπορεί να επιτευχθεί με λόγια, αλλά με πράξεις.
Μια από τις πρώτες ενέργειες είναι η αποφυγή αρνητικών σχολίων. Έχει μεγάλη διαφορά η φράση «Πώς είναι έτσι αυτό;», από τη φράση «Μπράβο, για την προσπάθεια! Την επόμενη φορά θα είναι ακόμα καλύτερα». Εξίσου σημαντική είναι η ενθάρρυνση μέσω του επαίνου και η επιβράβευση της προσπάθειας, αλλά όχι του αποτελέσματος. Συχνά επικρατεί σύγχυση στο τι επιβραβεύεται και πολλοί εκφράζουν «συγχαρητήρια» σε μια εργασία γεμάτη λάθη. Το παιδί αντιλαμβάνεται ότι αυτό που ακούει δεν ισχύει και πληγώνεται ή, ακόμα χειρότερα, θεωρεί ότι πάντα πράττει σωστά. Επιπλέον, είναι ορθό να μην επεμβαίνουν οι γονείς στην προσπάθεια των παιδιών. Όταν αναλαμβάνουν να ολοκληρώσουν κάποια εργασία μόνα τους και ζητάνε βοήθεια, πρέπει να τους αρνούνται, εξηγώντας την εμπιστοσύνη που τους έχουν, θυμίζοντας τους πόσο καλά τα κατάφεραν σε αντίστοιχη προσπάθεια, αλλά και επισημαίνοντας τους ότι και το λάθος δεν είναι κάτι κακό.
Ισχυρές και ισορροπημένες προσωπικότητες παιδιών δημιουργούνται, όταν αυτά αισθάνονται άξια να καταφέρουν πράγματα παρά τις αδυναμίες τους και έχουν τη διάθεση να προσπαθούν, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Σημαντικό είναι να υπάρχει υπομονή και επιμονή στην επιλογή ορθών μεθόδων που θα βοηθήσουν στην επίτευξη αυτού του στόχου, δηλαδή τα ευτυχισμένα και ισορροπημένα παιδιά.
Βικτώρια Ζαπουνίδου
Καθηγήτρια Αγγλικών – Φροντιστήρια ΧΡΟΝΟΣ
