Το να είσαι ταυτόχρονα μαθητής και παιδί ή έφηβος είναι μια πρόκληση στις μέρες μας. Το εκπαιδευτικό σύστημα υποχρεώνει τον μαθητή να ακούει παθητικά και να αποστηθίζει αμέτρητες πληροφορίες τη στιγμή που αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη είναι να σηκωθεί από την καρέκλα του, να αγγίξει κάτι χειροπιαστό, να πειραματιστεί, να βιώσει. Αφήνεται εξ’ολοκλήρου στην ευαισθησία του δασκάλου να ξεφύγει από τα τετριμμένα και να ανταποκριθεί στις πραγματικές ανάγκες των μαθητών του.
Ένας καθηγητής που θα προσπαθήσει απλώς να διεκπεραιώσει το μάθημα ως μια υποχρέωση θα συναντήσει σίγουρα αντιστάσεις από αυτά τα νέα μυαλά που διψούν για πρωτοτυπία. Ο δάσκαλος που θα αναγνωρίσει και θα παραδεχτεί τα συναισθήματα των μαθητών του και θα δεσμευτεί σε προσωπικό επίπεδο να τους βγάλει από την κατάσταση της παθητικότητας και της ατονίας έχει ήδη κάνει το πρώτο βήμα προς τη νίκη. Ο δάσκαλος οφείλει να παρουσιάζει τον εαυτό του και το μάθημά του με τέτοιο τρόπο που ο μαθητής να σταματά την ονειροπόλησή του από περιέργεια για το τι θα συμβεί μετά.
Σίγουρα το να κερδίσει κανείς τον μαθητή δεν είναι μια εύκολη μάχη. Όμως η εργαλειοθήκη του δασκάλου είναι γεμάτη με πολλά εργαλεία. Πρωτ’απ’όλα, ο ίδιος ο δάσκαλος είναι ένα εργαλείο. Μπορεί να χρησιμοποιήσει την ξεχωριστή του προσωπικότητα, για να ανοίξει έναν δίαυλο επικοινωνίας με τον μαθητή, να καλλιεργήσει ένα κλίμα δεκτικότητας και συνεργασίας, να διεγείρει συναισθήματα περιέργειας και αναζήτησης. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος, γιατί κάθε καθηγητής έχει και διαφορετική προσωπικότητα. Απαιτείται όμως ένα μεγάλο ποσοστό ειλικρίνειας και τιμιότητας απέναντι στον μαθητή. Το παιδί ή ο έφηβος χρειάζεται να εισπράξει το προσωπικό ενδιαφέρον του δασκάλου, να νιώσει έμπρακτα τις καλές του προθέσεις. Έτσι, ο καθηγητής καλείται να ψάξει κι άλλο στην εργαλειοθήκη του και να θέσει σε λειτουργία μηχανισμούς που θα πείσουν τον μαθητή ότι έχει να του πει κάτι ενδιαφέρον και σημαντικό.
Ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία είναι η χρήση του οπτικού ερεθίσματος. Μια φωτογραφία, μια ζωγραφιά, ένα στιγμιότυπο από ένα βίντεο ή ακόμη και ένα σύντομο βίντεο μπορούν να κερδίσουν την προσοχή του μαθητή και να τον παρακινήσουν να μοιραστεί τις ιδέες του και να συμμετέχει σε έναν εποικοδομητικό διάλογο που θα αποτελέσει τη βάση διδασκαλίας κάποιου καινούριου αντικειμένου. Η εξέλιξη της τεχνολογίας έχει καταστήσει εφικτή τη χρήση διαδραστικού πίνακα στις αίθουσες αναβαθμίζοντας εντελώς την εκπαίδευση. Ο δάσκαλος είναι σε θέση πλέον να μεταφέρει τον μαθητή «μέσα στο μυαλό του», αφού ο διαδραστικός πίνακας επιτρέπει την οπτικοποίηση όλων των σταδίων του μαθήματος και την επίτευξη της συγκέντρωσης.
Τέλος, το ωραίο περιβάλλον, μια φωτεινή αίθουσα με άνετα θρανία ή τραπέζια και καρέκλες διακοσμημένη με τις εργασίες των μαθητών δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες, για να ξεκινήσει το έργο του δασκάλου, αυτό που θα βοηθήσει το παιδί ή τον έφηβο να αγκαλιάσει τη νέα γνώση και πληροφορία σε κλίμα χαράς και ενθουσιασμού.
Συνεπώς, την επόμενη φορά που αντικρύσουμε κάποιον μαθητή να ονειροπολεί κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, ας του δείξουμε ότι το όνειρο μπορεί να γίνει πραγματικότητα μέσα στην τάξη.
Μαρία Σχοινά
Καθηγήτρια Αγγλικών – Φροντιστηρίων ΧΡΟΝΟΣ
