X

Η Σημασία της Συνεργασίας Δασκάλου – Οικογένειας: Η Ισχύς Εν τη Ενώσει

Το σχολείο και η οικογένεια αποτελούν δύο θεσμούς οι οποίοι ασκούν μεγάλη επίδραση στην ψυχοπαιδαγωγική ανάπτυξη του παιδιού. Η συμμετοχή των γονιών στην εκπαιδευτική διαδικασία έχει πολλά πλεονεκτήματα και επηρεάζει όλους τους εμπλεκομένους. Σήμερα όλοι αναγνωρίζουν ότι το περιεχόμενο της μάθησης δεν ολοκληρώνεται στο σχολείο, αλλά ένα μεγάλο μέρος γίνεται στο σπίτι ή στο ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον. Χρειάζεται, επομένως, οι δυο πλευρές να αντιληφθούν ότι οι ρόλοι τους είναι μεν διαφορετικοί αλλά, στην ιδανική περίπτωση, επιβάλλεται να λειτουργούν συμπληρωματικά στην ανάπτυξη, στη μάθηση και την εξέλιξη των παιδιών.

A vector illustration of parents and teacher meeting discussing the student class performance

Η συμμετοχή των γονιών στην εκπαιδευτική διαδικασία έχει πολλά πλεονεκτήματα. Η συνεργασία γονιών-δασκάλων έχει θετική επίδραση στην ακαδημαϊκή επίδοση των μαθητών, στη συμπεριφορά τους στο σχολείο, στην αύξηση κινήτρων για μάθηση ακόμη και στη βελτίωση σχέσης γονιών-μαθητή. Η συνεργασία αυτή επηρεάζει θετικά και τους γονείς, αφού συναναστρέφονται περισσότερο τα παιδιά τους, τα γνωρίζουν καλύτερα και κατανοούν τις αδυναμίες και τις ικανότητές τους, και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν όποια προβλήματα προκύψουν, αναζητώντας καλύτερες τεχνικές επίλυσης αυτών μεταξύ άλλων. Ακόμη, η συνεργασία αυτή μπορεί να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στην κατεύθυνση της έγκαιρης παρέμβασης σε προβλήματα τα οποία μπορεί να συνδέονται είτε με τη μάθηση, είτε με την συμπεριφορά του παιδιού.

Η συνεργασία αυτή, ωστόσο, μερικές φορές συναντά αρκετά εμπόδια τα οποία προέρχονται τόσο από τους ίδιους τους γονείς, όσο και από τους δασκάλους. Οι γονείς πολλές φορές αδιαφορούν ή αντιδρούν σε οποιαδήποτε προσπάθεια εμπλοκής. Η έλλειψη χρόνου, η έλλειψη γνώσεων και ικανοτήτων, προσωπικές αρνητικές εμπειρίες από την επαφή με το σχολείο και τους δασκάλους είναι κάποιες από τις αιτίες που δικαιολογούν τη στάση τους. Από την άλλη μεριά, οι δάσκαλοι θεωρούν τη συμμετοχή των γονιών απειλή για τους ίδιους, αφού αισθάνονται την παρουσία τους περισσότερο ως έλεγχο και όχι ως βοήθεια στο έργο τους.  Ωστόσο, κάθε εκπαιδευτικός δεν επιτρέπεται και δεν μπορεί πλέον να παραμένει ανεπηρέαστος από όλες αυτές τις αλλαγές που συμβαίνουν γύρω του. Πώς; Δημιουργώντας νέες γέφυρες επικοινωνίας και συνεργασίας  με τα μικροσυστήματα που βρίσκονται γύρω του, το σημαντικότερο από τα οποία είναι η οικογένεια. Καθώς το περιεχόμενο της μάθησης δεν ολοκληρώνεται πια στο σχολείο, αλλά ένα μεγάλο μέρος γίνεται στο σπίτι (μέσω του Διαδικτύου, των ΜΜΕ, των επισκέψεων σε μουσεία ή άλλους φορείς παροχής γνώσης), οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να παραμένουν αμέτοχοι σε αυτού του είδους τη γνώση που συντελείται εκτός τάξης. Είναι πολύ σημαντικό η γνώση που παρέχεται στην τάξη, να σχετίζεται με αυτή που προσφέρεται εκτός τάξης. Οπότε, οι γονείς θεωρούνται στοιχείο κλειδί.

Συνοψίζοντας, θα μπορούσαμε να πούμε πως τόσο οι γονείς, όσο και εκπαιδευτικοί επιβάλλεται να κατανοούν τις ανάγκες κάθε παιδιού και να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον για την ουσιαστική και πολύπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. Όπως αναφέρει και ο J. Dewey, 'η πρόκληση για όλους τους εμπλεκόμενους στην εκπαιδευτική διαδικασία είναι ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση από τη συνεργασία, τον σεβασμό στη διαφορετικότητα και την προθυμία να διατηρηθεί ο διάλογος'.

Ξεΐνη Σοφία

Καθηγήτρια Αγγλικών Φροντιστηρίων "ΧΡΟΝΟΣ"